Α΄ μέρος

Δεν ήταν όμως αυτό που με έκανε να χάσω το νου μου και να προσφέρω το κέρδος εκείνου του ταξιδιού -και όχι μόνο- για να την αποκτήσω. Ήταν η κίνησή της να βγάλει τη μάσκα και να με κοιτάξει επίμονα. Ήταν το υπαινικτικό, γεμάτο ανομολόγητες υποσχέσεις χαμόγελό της και το βλέμμα της, το βλέμμα της Κίρκης, που με κεραυνοβόλησε και μου υποσχέθηκε βουβά μια ευτυχισμένη ζωή δίπλα της. Και τότε κατάλαβα ότι απέναντί μου βρισκόταν η θεσπέσια εκείνη γυναίκα που είχα αντικρίσει στην αγορά το ίδιο πρωί. Η Κλεψύδρα!

Δεν ήταν μόνο η καλύτερη χορεύτρια της βραδιάς: ήταν η ωραιότερη και η πιο πνευματώδης. Το λεπτό, ευλύγιστο κορμί και οι γεμάτες χάρη κινήσεις της, θα έκαναν θεές και νύμφες να νιώσουν στην ψυχή τους το αγκαθωτό χάδι του φθόνου. Η συναναστροφή της με σπουδαίους άντρες και η φιλομάθειά της θύμιζαν την περίφημη Ασπασία του Περικλή, ενώ πολλοί ορκίζονταν ότι σε ομορφιά ξεπερνούσε ακόμα και τη Λαΐδα. Τη Λαΐδα όταν ήταν νέα βεβαίως, πριν καταντήσει η άμοιρη μια φτωχή γριά μαστροπός που αναπολούσε τις παλιές καλές μέρες όταν οι άντρες έπεφταν στα πόδια της προσφέροντας περιουσίες.

Α' μέρος

«Αλλά ζαλιστήκατε και σας πρότεινε να πάτε σπίτι του για να συνέλθετε. Σας έδωσε εκεί ένα αναψυκτικό και ζαλιστήκατε περισσότερο. Κοιμηθήκατε και το πρωί διαπιστώσατε πως είστε ολόγυμνη στο κρεβάτι του».

    «Πώς το ξέρετε;» έκανε με απορία.

    «Αυτή είναι η μέθοδός του».

    «Διαμαρτυρήθηκα έντονα. Τότε μου πρόσφερε λίγη σκόνη, τη ρούφηξα και ησύχασα».

    «Είσαι επιρρεπής στις ουσίες;»

    «Λίγο, όπως και η Εύα. Αλλά πώς το κατάλαβε;»

    «Το πιο εύκολο. Έψαξε την τσάντα σου. Μύρισε κάποιο ρούχο σου. Και τι έγινε μετά;»

Στις 29 του Σεπτέμβρη, από την Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης ανακοινώθηκε πως, από τη θαλάσσια περιοχή του Μεγάρου Μουσικής ανασύρθηκε το πτώμα νέας γυναίκας αγνώστων στοιχείων. Δεν έφερε κακώσεις και μάλλον πρόκειται για αυτοκτονία.