Ο εκπρόσωπος της Αστυνομίας
δήλωσε ότι η μάχη άρχισε
όταν η συμμορία των ληστών,
που ήταν μεταμφιεσμένοι σε αστυνομικούς
επιτέθηκαν σε ομάδα αστυνομικών,
που ήταν μεταμφιεσμένοι σε ληστές

Κ. Καλαπανίδας, Αστυνομικό δελτίο

Ο εγκληματολόγος Φάνης Κρέμος έμαθε ότι ο παιδικός του φίλος Άρης Δάντης είχε εξαφανιστεί κι ότι η οικογένειά του υποπτευόταν ότι είχε συλληφθεί, χωρίς κάποιος να μπορούσε να πει το πώς, το πότε και το γιατί. Αποφάσισε ν’ αναλάβει τη διερεύνηση της υπόθεσης και να ενημερώσει τη σύζυγο και τα παιδιά τους.

Ψάχνοντας όλα τα ενδεχόμενα, νεκροταφεία, νοσοκομεία, άσυλα, φυλακές και άλλα ιδρύματα, όπου θα ήταν δυνατόν να έχει, για κάποιο λόγο, εγκλεισθεί ο φίλος του, διαπίστωσε ότι υπήρχε μία φυλακή, με το χαρακτηριστικό όνομα «Ghost Prison», για την οποία τα στοιχεία ήσαν από ελλιπή ως ανύπαρκτα.

Αν γνώριζε ο άνθρωπος πού βρίσκεται η συνείδησή του,
ακριβώς εκεί θα πυροβολούσε.

Κωστής Παπακόγκος, Πικροκέρασα

Ξέρω... Ξέρω…

Δεν σκοτώνω εγώ, αλλά το χέρι του δολοφόνου που με κρατάει. Ούτε καν το χέρι. Η απόφαση που πάρθηκε στον εγκέφαλο, μεταφέρθηκε στην καρδιά και δόθηκε εντολή εκτέλεσης στο χέρι.

Πάρα ταύτα, νοιώθω ένοχο[ς] ή έστω συνένοχο[ς].

Ο οδηγός με παρέλαβε γωνία Κηφισίας και Αλεξάνδρας. Σε μισή ώρα, το μαύρο Άουντι είχε καταβροχθίσει την απόσταση μέχρι την Εκάλη και στάθηκε έξω από την έπαυλη. Ο οδηγός έβγαλε ένα τηλεχειριστήριο από το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, πάτησε ένα κουμπί και η σιδερένια πύλη άνοιξε. Διασχίσαμε το ένα στρέμμα του κήπου και φτάσαμε στην πόρτα του πέτρινου μεγαθήριου. Σκοτάδι πίσσα. Κατέβηκε, μου άνοιξε την πόρτα και περιεργάστηκε τα μπούτια μου. «Πάρε το δρομάκι δεξιά, σε περιμένουν στην είσοδο υπηρεσίας. Με την ησυχία σου, θα είμαι εδώ όταν τελειώσεις» γρύλισε και μού ’κλεισε το μάτι. «Κάβλωσες αρχιδάκι;» του ψιθύρισα δείχνοντάς του την Μπερέτα. Πλοπ. Ούτε κιχ δεν έβγαλε. Η χρησιμότητα της σωστής εκπαίδευσης. Χάιδεψα τον σιγαστήρα, έσβησα τη μηχανή, φόρεσα την βενετσιάνικη μάσκα και προχώρησα.

Στις 14 Φεβρουαρίου του 1995, τη μέρα που γιορτάζουν όσοι νομίζουν ότι ο έρωτας είναι πέντε τριαντάφυλλα Ολλανδίας ή ένα χνουδωτό αρκουδάκι από την Ταϊβάν, που προσφέρει μια ιδρωμένη απ’ το τρακ παλάμη, βρέθηκα στο Χαλάνδρι, ψάχνοντας μια δεκαεξάχρονη που είχε εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία χωρίς να υπάρχει λόγος, σύμφωνα με την άποψη του γεννήτορά της. Ο βοηθός μου είχε μάθει από ένα καρφί-βαποράκι με στέκι ένα κεντρικό πάρκο της πόλης, ότι μια πιτσιρίκα που έμοιαζε μ’ αυτήν που ψάχναμε, πουλούσε χάντρες και δαχτυλίδια στην πλατεία Ελευθερωτών, παρέα μ’ έναν γιγαντόσωμο αράπη. Προτίμησα να πάω μόνος μου για να αποφύγω τη συντροφιά κάποιου νεαρού Ράμπο, απ’ αυτούς που καθαρίζουν τη μύτη τους με το υπηρεσιακό περίστροφο. Μετά από  είκοσι λεπτά ανώφελους γύρους, παράτησα το Ούνο σ’ έναν πεζόδρομο. Αγόρασα τσιγάρα και την «Αυγή» για κάλυψη και την άραξα σ’ ένα καφέ-ουζερί γεμάτο τηγανητά αρώματα και μοναχικούς τύπους που συνομιλούσαν με μπύρες και ούζα. Προτίμησα ένα τραπεζάκι έξω.