Γιάννης Πανούσης: Οφθαλμόν αντί οφθαλμού;
Έλα να παίξουμε τους ανθρώπους
Φόρα τη μάσκα σου.
Μ. Σκουρολιάκου, ΜικροΓραφές
Χτυπούσε επίμονα το κουδούνι του θηροτηλέφωνου.
Δεν ήθελε ν’ ανοίξει, όχι τόσο για ν’αποφύγει τον έτσι κι αλλιώς άγνωστο επισκέπτη, αλλά γιατί προτιμούσε να μη διακόψει τη σκέψη του, καθώς ολοκλήρωνε ένα γράμμα με αποδέκτη το γιo του, Ζακ, από τον οποίο είχε απομακρυνθεί από καιρό.
Η ευθύνη ανήκε και στους δύο. Ο Ζακ ήταν αδιάφορος μέχρι επιθετικός κάθε φορά που προσπαθούσε να επικοινωνήσει μαζί του, ενώ ο ίδιος φερόταν τόσο τυπικά που μάλλον τον απωθούσε.
Σε μία κρίση έντονου συναισθηματισμού, λόγω και της διάγνωσης του γιατρού ότι είχε μόνον τρεις μήνες ζωής, καθώς είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του μιa επιθετική μορφή εκφυλιστικής ασθένειας των νευρικών κυττάρων του εγκεφάλου του, η οποία θα τον οδηγούσε στην «τρέλα», αποφάσισε να του γράψει ένα γράμμα για να του εξηγήσει ότι η κατηγορία που του είχε προσάψει ο Ζακ για την ευθύνη στην αυτοκτονία της μητέρας του και πρώην συζύγου του, πράγματι κάτω από μυστήριες συνθήκες, όπως είπαν οι αστυνομικές αρχές, δεν ήταν δίκαιη. Βέβαια για να μην τον πληγώσει δεν του είχε πει ποτέ ότι η μητέρα του ήταν ψυχοπαθής κι αλκοολική κι ότι τον τελευταίο καιρό πριν αυτοκτονήσει με υπερβολική δόση θανατηφόρων χαπιών, κυκλοφορούσε σε ύποπτα στέκια.
