Ένας κομήτης ήταν η Μαίρη. Εμφανιζόταν ξαφνικά, διέγραφε μια σύντομη τροχιά, σκόρπιζε γύρω της φως και μετά χανόταν - το ίδιο απρόσμενα, όπως είχε φανεί. Ήταν τόσο έντονη η λάμψη της, που όταν την πρωτοείδα στα σκαλοπάτια της Σχολής, ζαλίστηκα και παραπάτησα. Κυριολεκτικά. Πιάστηκα από τα κάγκελα και στηρίχτηκα για να μη σωριαστώ. Τα κλειδιά μου έπεσαν, τα έπιασε αμέσως η Μαίρη με το αριστερό, χαμογέλασε και μου τα έδωσε. «Αριστερόχειρας» σκέφτηκα. «Δημιουργικότητα, φαντασία… Σε λάθος κλάδο βρίσκεται…».

Στην Ιατρική Αθηνών υπήρχαν κοπέλες πιο όμορφες από εκείνη – όπως είχα διαπιστώσει τα τρία χρόνια που ήδη φοιτούσα. Η πρωτοετής Μαίρη όμως είχε κάτι που μαγνήτιζε. Τα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό της ήταν ελαφρώς ασύμμετρα, τα αυτάκια της λίγο πεταχτά, τα μάτια της λίγο αραιά. Το χαμόγελό της, όμως, εντυπωσιακά φωτεινό. Αν και αινιγματικό για μένα - δεν άφηνε να καταλάβω αν χαιρόταν όποτε μιλούσε μαζί μου ή αν ήταν άνθρωπος χαρούμενος με τη ζωή γενικά.  Για άλλους συμφοιτητές μας που δοκίμασαν να τη φλερτάρουν το χαμόγελό της ήταν σέξι, για άλλους ειρωνικό ή εγκάρδιο ή σαρδόνιο ή χαζό - ανάλογα πώς είχε δεχτεί  καθένας τους την απόρριψη. Γιατί η Μαίρη, πάντα ευγενική και φαινομενικά προσιτή, είχε ορθωμένο έναν τοίχο γύρω της - αόρατο, για όσους δε σέβονταν τα όρια κι έπεφταν επάνω του.

Η αναπνοή του όλο και πιο δύσκολη. Αγώνας για το συναπάντημα με το οξυγόνο που τελειώνει παρά την μάσκα που του έχουν φορέσει από χθες. Ακούει το συριστικό ήχο της περίπου ανάσας του. Καμιά φορά το δεξί του χέρι τρέμει ακατάσχετα. Αδύνατον να το ηρεμήσει. Ένα αργό φυλλορρόημα η εικόνα του στο κρεβάτι της εντατικής, εκεί που κείτεται σαν απόκοσμος καρνάβαλος, μεταμφιεσμένος σε αμυντικό παίκτη, χωρίς ομάδα, χωρίς γήπεδο, χωρίς καν μπάλα.

Το  χέρι του δεν τρέμει πια. Ακουμπά μαλακά στο σημείωμα. Το ίδιο βρήκαν και στα τέσσερα σπίτια. Αυτό που ψηλαφεί κουρασμένα, ήταν το πρώτο. Επιμολυσμένο πια από την αρρώστια. Πριν από αυτή, από τα δαχτυλικά αποτυπώματα και την απροσεξία του. Όταν ακόμη δεν είχαν καταλάβει ότι έχουν να κάνουν με φόνο. Με φόνους.

[Αυλαία: Εξωτερικό πολυτελούς καφετέριας. Ένα τραπέζι με δύο καρέκλες από μπαμπού ένθεν κακείθεν. Στο τραπέζι, καφέδες, ποτήρια με νερό, τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα. Αριστερά, ο Φιλίστωρ (γύρω στα 50, γκρίζα γυαλιστερά μαλλιά, κοκάλινα γυαλιά μυωπίας, παλιομοδίτικα ρούχα, περισπούδαστο ύφος). Δεξιά, ο Συγγραφέας (σχεδόν 40, αρχές φαλάκρας, νεανική πόζα, κοκέτικο ντύσιμο, καπνίζει μανιωδώς). Δεν υπάρχουν άλλα τραπέζια. Πίσω, η τζαμαρία -διακρίνεται το εσωτερικό του καταστήματος. Ακούγονται απόηχοι συνομιλιών μεταξύ αόρατων θαμώνων. Η συζήτηση του Φιλίστορα και του Συγγραφέα in media res.]

ΦΙΛΙΣΤΩΡ: Ώστε έχεις κολλήσει; Writer’s block, που λένε…

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Τελείως! Πρέπει να παραδώσω το διήγημα σε δύο μέρες και δεν έχω γράψει ούτε λέξη!

ΦΙΛΙΣΤΩΡ: (Γελάει βραχνά) «Πρόβλημα μηδέν», που έλεγε και ο Αυλωνίτης. Παραφράζω τον Σέρλοκ Χολμς: «Τίποτα δεν είναι περισσότερο κρυμμένο από το προφανές»[1]. Αστυνομικός συγγραφέας είσαι, θα έπρεπε να το γνωρίζεις.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: (Σπιθίζοντας ένα ειρωνικό χαμόγελο) Για πες μου εσύ, τότε…

ΦΙΛΙΣΤΩΡ: Αγαπητέ, έχεις τη λύση μπροστά σου και δεν τη βλέπεις. Σκέψου: φέτος είναι η επέτειος τον 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση. Βοά ο τόπος…

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Και λοιπόν;

ΦΙΛΙΣΤΩΡ: Θα μπω κατευθείαν στο ζουμί: Τι ξέρεις για τη δολοφονία του Καποδίστρια;

1.

Έναν-έναν ξεπάστρεψε εννέα συγχωριανούς του. Τον κοινοτάρχη, τον καφετζή, τον δάσκαλο, τον παπά, τον μπακάλη, τον δασοφύλακα, τον ιδιοκτήτη της ψησταριάς και δύο κτηνοτρόφους.

Oι δολοφονίες πραγματοποιήθηκαν μέσα σε διάστημα πέντε ετών και ο τρόπος εγκλήματος ήταν κάθε φορά διαφορετικός. Με τη σειρά,  ο πρώτος  πέθανε από ασφυξία με χαρτιά της κοινότητας μέσα στο στόμα  και τη μύτη, ο δεύτερος από διαρροή γκαζιού, ο τρίτος από τραύματα (τον βρήκαν με τον μαυροπίνακα στο κεφάλι), ο τέταρτος πήγε από πνιγμό (ήταν μπουκωμένος με αντίδωρα), ο πέμπτος βρέθηκε μέσα στο ντεπόζιτο του πετρελαίου, ο έκτος καταπλακώθηκε από κομμένους κορμούς δέντρων, ο έβδομος κάηκε μέσα στο μαγαζί του και οι τελευταίοι σφάχτηκαν μεταξύ τους. Το χωριό ήταν σε υψόμετρο 1.400 μέτρων, δεν διέθετε αστυνομικό τμήμα και κλιμάκιο της αστυνομίας από τα Τρίκαλα ανεβοκατέβαινε για χρόνια τα βουνά της Πίνδου για να εξιχνιάσει την υπόθεση. Ο δράστης παρέμεινε τελικά άγνωστος και η υπόθεση θάφτηκε στα ανεξιχνίαστα εγκλήματα.