Γιάννης Πανούσης: Diplomacy

Αν βασανίζεις έναν ελέφαντα ή ένα μυρμηγκάκι,
ο πόνος και για τα δύο είν’ εξίσου ανυπόφορος.

Κωστής Παπακόγκος, Πικροκέρασα

Στη διαχωριστική γραμμή, ακριβώς πάνω στη συνοριακή γέφυρα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία, εντοπίστηκε από drone νεκρός, με μία σφαίρα στην καρδιά, ένας πολίτης ξένης χώρας, μη-κατανομαζόμενης από τα ΜΜΕ και των δύο όμορων χωρών για λόγους εθνικής ασφαλείας.

Τη διαλεύκανση του εγκλήματος ανέλαβαν ένας αστυνομικός από την Ελλάδα, ένας αστυνομικός από τη Βόρεια Μακεδονία κι ένας ντετέκτιβ από την τρίτη χώρα της υπηκοότητας του θύματος, το οποίο ήταν χωρίς χαρτιά ή άλλα αντικείμενα αναγνώρισης, πλην ενός τσαλακωμένου παλιού εγγράφου που αποδείκνυε την εθνικότητά του.

Ο έλληνας αστυνομικός ανέλαβε να βρει στοιχεία για το παρελθόν και για τα πιθανά κίνητρα της δολοφονίας, ο βορειομακεδόνας αστυνομικός για τον τόπο του εγκλήματος και για τυχόν μάρτυρες και ο ντετέκτιβ της τρίτης χώρας για το αν ήταν γνήσιο ή πλαστό το έγγραφο.

Ουδείς εκ των τριών ανακάλυψε κάτι το ενδιαφέρον κι αξιοποιήσιμο, οπότε συμφώνησαν, μέσω skype ότι, προς αποφυγήν διπλωματικών εμπλοκών, θα ήταν σκόπιμο να θεωρήσουν το φόνο ως αυτοκτονία κάποιου ψυχοπαθούς και η υπόθεση να μπει στα αρχεία και των τριών χωρών.

Όπερ και εγένετο...

ΥΓ1. Σ’ ένα χωριό, μέσα στο ελληνικό έδαφος, οι συγγενείς του θύματος δεν μπορούσαν να κλάψουν τον άνθρωπό τους, γιατί τα ΜΜΕ δεν ανακοίνωσαν ποτέ το θάνατό του, ούτε ειδοποιήθηκαν σχετικά από τους αρμόδιους φορείς.

ΥΓ2. Σ’ ένα χωριό, στην άλλη πλευρά των συνόρων, ένας φανατικός καβγατζής δεν μπορούσε να εξομολογηθεί για την πάλη με το θύμα και την τυχαία εκπυρσοκρότηση του όπλου του, αφού οι Αρχές απαγόρευσαν οποιαδήποτε αναφορά στο συμβάν.

ΥΓ3. Στην τρίτη χώρα επίσημοι χάκερς έσβησαν τα ψηφιακά ίχνη με το όνομα του φτωχού ελληνοσκοπιανού μετανάστη, ώστε να μη φαίνεται αν και πότε μπήκε κι έζησε στη χώρα.

Συμπέρασμα: Everything under control and no hard feelings.